Hægt er að horfa á þáttinn á þessari slóð.

Sema Erla Serdar

Pistill Semu hefst á þessum orðum: ""Evrópa er að hrynja", "Evran á sér enga framtíð", "martröð unga fólksins", „Evran eins og Titanic", „Evrópa logar", „Grikkland í gíslingu Frakka og Þjóðverja", „ESB fyrir heimskingja", „aðlögunarferli" og „múturfé", eru nokkur dæmi um þær upphrópanir sem blasa við manni þegar maður rennur í gegnum Evrópusambandsumræðuna.

Svo það er ekki að furða að maður spyrji, er ESB ekki lengur sexý?

Það er reyndar búið að spá hruni Evrópu, já eða Evrópusambandsins, allt frá stofnun þess. Um daginn átti Evran tíu ára afmæli, en öll þessi tíu ár er búið að spá hruni hennar. Evrópusambandið hefur gert svo mikið fyrir unga fólkið, meðal annars auðveldað möguleika þeirra á að ferðast, flytja, vinna, læra, já eða bara leika sér, í öðrum ESB löndum, án nokkurra vandkvæða. Unga fólkið getur líka sótt í hina ýmsu styrki hjá Evrópusambandinu til þess að koma öllum mögulegum hugmyndum sem þau hafa, í framkvæmd, en málefni unga fólksins er stór málaflokkur innan ESB. Þvílík martröð!

Titanic sökk eftir að það sigldi á ísjaka. Í dag nota 17 af 27 aðildarríkjum ESB evruna, auk fimm annarra Evrópuríkja, en í sínu daglega lífi nota meira en 300 milljónir manna evruna. Þá eru fleiri en 20 lönd, sem hafa tengt gjaldmiðil sinn við Evruna, til dæmis Fílabeinsströndin, en það held ég að þú finnir ekki marga ísjaka til að klessa á."

Síðan segir Sema: "Evrópa logar og Grikklandi er haldið í gíslingu. Ég ætla ekki að neita því að Evrópa á í vandræðum í dag, og Grikkland á í vandræðum, sem þó eru nánast að öllu leyti heimatilbúin, en verið er að vinna að lausnum á vandamálum þeirra, enda standa aðildarríki Evrópusambandsins saman í góðu og illu. Áður fyrr fóru þessar þjóðir í stríð en í dag standa þau saman að því að leysa þau vandamál sem þau (og aðrir) standa frammi fyrir. En hver á svosum ekki við nein vandamál að stríða í dag? Ísland? Bandaríkin? Evrópuríkin sem ekki hafa evru? Við ættum kannski að vera duglegri að líta í eigin barm stundum.

Evrópusambandið brást strax við vandamálinu. Það var komið með lausnir. Það er enn verið að vinna að lausnum. Nýjar löggjafir, nýjar reglur, meira eftirlit, meiri agi, meira gagnsæi, meira puð, stanslaus vinna. Ekki fyrir hvern sem er að vera í sporum evrópskra þjóðarleiðtoga í dag. En þau vinna vinnuna. Hvað er annars að frétta af útrásarvíkingunum? Lífeyrissjóðunum? Bankamönnunum? Það þarf enga evru til þess að svona vandamál komi upp, og því firra að kenna gjaldmiðlinum sjálfum um þetta."

Allur pistillinn

(Mynd: DV-bloggið)

Sú bjartsýni sem ríkti innan ESB í kjölfarið á atburðum liðins árs hefur nú dofnað eftir kosningasigra flokka íslamista í Túnis, Egyptalandi og Marokkó. Ástandið er síður en svo stöðugt í Líbíu og Jemen og mótmælendur í Bahrein og Sýrlandi eru vægðarlaust beittir ofbeldi. Óvissan um framtíðina er því mikil á þessum slóðum. Ári eftir fall Mubaraks er Evrópusambandið enn að reyna að átta sig á þeim breytingum sem orðið hafa í arabaheiminum. Nú þarf að grípa tækifærið og endurskoða stefnu sambandsins til þess að geta tekist á við þessar nýju áskoranir."

Sjá: http://stofnanir.hi.is/ams/

Í sama blaði (Nationen) má hinsvegar lesa frétt þess efnis að framkvæmdastjórn ESB gruni að hið stóra norska orkufyrirtæki NordPool hafi brotið samkeppnisreglur!

Kannski bara gott að ESB hafi "allt of mikil völd" í Noregi?

Þar er meðal annars þessi brandari!

Þar segir að „á árunum 1998–2010 voru nafnvextir af  nýjum húsnæðislánum í Evrópu skv. European Mortagege Foundation á bilinu 4-5%. Nafnvextir hér á landi (m.v. að raunvexti Íbúðalánasjóðs vegi 75% og raunvextir banka vegi 25% að viðbættri verðbólgu sl. 12 mánaða) hafa á sama tíma verði 11,7% að meðaltali. Munurinn er 7,2% stig að meðaltali og þegar gengið hefur fallið (2001, 2006 og 2008) rýkur þessi munur upp í 10-20% stig.“"

Öll fréttin

Svarið hefst svona: "Samskipti ESB og Kína byggja á viðskipta- og samstarfssamningi frá árinu 1985. Framan af var megináhersla lögð á viðskiptasamstarf en í seinni tíð hafa mennta- og menningarmál, umhverfismál, mannréttindamál sem og utanríkis- og öryggismál orðið stærri hluti af samstarfinu. Evrópusambandið er stærsti viðskiptaaðili Kína, sem er næststærsti viðskiptaaðili ESB á eftir Bandaríkjunum. ESB flytur þó mest inn af vörum frá Kína. Markmið stefnu Evrópusambandsins gagnvart Kína er meðal annars að stuðla að breytingum sem gætu leitt til opnara samfélags byggðu á lögum og reglum og virðingu fyrir mannréttindum. Þá hefur ESB einnig að markmiði að hvetja til aðlögunar Kína að hinu alþjóðlega efnahagskerfi og styðja við efnahags- og félagslegar endurbætur í landinu." 

Einnig segir: "Meginmarkmið stefnu Evrópusambandsins gagnvart Kína er að styrkja samstarf þeirra á milli með auknum pólitískum samræðum, bæði á grunni tvíhliða samskipta og eins á alþjóðavettvangi. Sambandið vill hvetja til aðlögunar Kína að hinu alþjóðalega efnahagskerfi með því að stuðla að því að Kína verði fullgildur aðili að alþjóðlega viðskiptakerfinu. Einnig vill ESB stuðla að breytingum í Kína, sem gætu leitt til opnara samfélags sem væri byggt á lögum og reglum og virðingu fyrir mannréttindum. Þá hefur ESB það markmið að styðja við efnahags- og félagslegar endurbætur í landinu. Loks vill ESB styrkja stöðu sambandsins í Kína."

Hér er svo áhugaverð grein um fjárfestingar Kína í ESB

Guðmundur Steingrímsson er formaður Bjartrar framtíðar, en Heiða Kristín Helgadóttir leiðir málefnastarfið.

Gunnar Hólmsteinn Ársælsson,

",,Evrópa er að hrynja - svo og evran.“ Þannig byrjaði eitt svara Vigídisar Hauksdóttur, eins af alþingismönnum okkar á ,,Beinni línu“ hjá DV fyrir skömmu.

Mér finnst það mjög magnað að lesa þessi orð Vigdísar og það sem mér dettur fyrst og fremst í hug er þetta: Er þetta raunveruleg ósk Vigdísar? Að Evrópa hrynji? Og Evran líka?

Næsta spurning sem vaknar er þessi: Gerir viðkomandi þingmaður sér grein fyrir því hvað myndi gerast EF Evrópa og Evran myndu hrynja? Og hverjar afleiðingarnar yrðu, ekki bara fyrir Evrópu, heldur líka Ísland?

Samkvæmt Hagtíðindum fór tæplega 80% af útflutningi Íslands árið 2010 til ESB og rúmlega 50% af innflutningi kom þaðan. Hvað myndi gerast ef þetta mynd raskast verulega, með ,,hruni Evrópu“ eins og Vigdísi er svo tamt að tala um?

Við höfum söguleg dæmi sem geta veitt okkur ákveðinn stuðning og það er frá heimskreppunni miklu, sem skall á árið 1929. Einn helsti sagnfræðingur Íslands, Gunnar Karlsson skrifar um þetta í kennslubók í sögu, Nýir tímar. Þar segir þetta um áhrif kreppunnar hér á Íslandi: ,,Þegar leið á árið 1930 fór áhrifa hennar að gæta í lækkandi verði á útflutningsvörum Íslendinga.“ Síðar segir: ,,Heildarverðmæti útflutnings frá Íslandi féll úr 74 milljónum króna árið 1929 í 48 milljónir króna árið 1931...samdrátturinn í fiskveiðum olli miklu atvinnuleysi í fiskveiðibæjum og þorpum.“

Um 90% útflutnings Íslands á þessum tíma var fiskur, rest landbúnaðarvörur. Það hefur að sjálfsögðu mikið breyst, en tölurnar tala sínu máli; um er að ræða um 36% samdrátt í útflutningsverðmæti! Mest fór að sjálfsögðu til Evrópu, sem í gegnum söguna hefur verið okkar mikilvægasti viðskiptaaðili. Og verður um ófyrirsjáanlega framtíð!

Þessar upphrópanir Vigdísr dæma sig að sjálfsögðu sjálfar og þetta er hennar stíll. Því miður."

Einu sinni sátu Danir að allri verslun hér á landi og höfðu það gott. Einokun þýðir jú að einhver einn aðili hefur markaðinn eins og hann leggur sig. Sá kvartar ekki.

Ástandið á íslenskum gjaldeyrismarkaði getur aldrei orðið eðlilegt á meðan gjaldmiðilinn er í höftum.

Höft = ófrelsi!

Jón Bjarnason

Þá segir Jón Bjarnason að um eiginlega samninga sé ekki að ræða: "»Samningar« er þó rangnefni því í raun snúast þeir fyrst og fremst um aðlögun okkar að regluverki ESB, hvernig skuli haga röðun og tímasetningu fyrir hvert þrep í aðlöguninni sem verður að hafa átt sér stað áður en viðkomandi kafla af þeim 33 sem um ræðir er lokað.

Hér má minna á að í reynd er það ESB sem tekur ákvörðun um opnun, efnismeðferð og lokun hvers kafla fyrir sig. Allt tal um samningagerð og jafnræði milli aðila við hana er afbökun. Ekki síst þegar það er meginstefna Íslands að ljúka samningagerð hvað sem það kostar til þess eins að geta borið samninginn undir þjóðaratkvæði."

En hvernig tókst t.d. Svíum og Finnum að fá sérlausn fyrir landbúnað á harðbýlum svæðum? Hvernig tókst Dönum að fá sérlausn varðandi kaup útlendinga á sumarbústöðum? Hvernig tókst Möltu að fá umfangsmiklar sérlasusnir fyrir sjávarútveg landsins? Heitir það ekki SAMNINGAR?

Ennfremur segir Jón: "Krafa ESB stendur um...að afsala okkur fyrirfram rétti til nýtingar sjávarspendýra."

Hinsvegar hefur þegar komið fram að ESB mun t.d. ekki láta hvalveiðar hindra málið þegar umhverfiskaflinn verður opnaður, eins og sjá má hér. Um hvað er Jón þá að tala?

Úlfar Hauksson gaf út bókina Gert út frá Brussel fyrir nokkrum árum og þar ræðir hann samninga Norðmanna í sjávarútvegsmálum, þann seinni, og í bókinni segir:

"„Það var mat norskra stjórnvalda að öll helstu markmið þeirra varðandi sjávarútveg hefðu náð fram að ganga og væru staðfest í aðildar­samningnum; í honum hefðu núverandi fiskveiði­réttindi Norðmanna verið fest í sessi og áframhaldandi yfirráð þeirra yfir fiskimiðunm tryggð ... Því var talið að sjávarútvegshagsmunum Norðmanna innan Evrópu­sambandsins væri borgið til framtíðar."

Björgvin G. Sigurðsson

"Samfylkingin hefur einn flokka svarað því hvert hún stefnir í þessu stærsta hagsmunamáli þjóðarinnar. Aðild að ESB og upptaka evru í framhaldi af því er okkar markmið og eini sjáanlegi valkosturinn við núverandi stöðu.

Frétt

Umræðan um gjaldmiðilsmál er mjög lifandi, enda mál sem þarf að ræða vegna falls og óstöðugleika krónunnar.